هوا یه جوری شده آدم هوس میکنه نصف دینش رو تکمیل کنه :)

+ فکر می کنم حافظ هم در یه همچین حال و هوایی میگفته : مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت ، الی آخر .

زمانی که دعوای روشنفکران و روحانیون سنتی اوج گرفته بود که البته این تضارب آراء را می توان از محاسن دولت اصلاحات نام برد ، یکی از موضوعات محل نزاع آزادی بیان بود . آیت الله رضا استادی برای توجیه محدودیت های موجود ، استدلالی دلنشین آورده بود که ما در بیان خط قرمز نداریم بلکه معتقدیم بیان آدابی دارد . با قوت و ضعف استدلال آن روحانی سنتی یا پاسخ روشنفکران به او و موضوع آزادی بیان ما را کاری نیست . اما این نکته اهمیت دارد – و آن بزرگوار هم به خوبی اشاره داشته اند - که انسان های عاقل در سخن گفتن خودسانسوری می کنند و محدودیت هایی را برای خودشان قائلند و هر سخنی را در هر مکانی نمی گویند ، در صورتی که قدرت و اختیار هر سخنی را در هر مکانی گفتن ، دارند . کسی که در مجلس عزا لطیفه نمی گوید ، یا در مجلس عروسی ناله سر نمی دهد به دلیل ناتوانی و عدم اختیار نیست ، بلکه برای ساحت سخن حریم قائل است و به آن حریم هم ملتزم می باشد . این خودسانسوری در عرصه فحش و بدزبانی هم جاری است . در هر عصری ذکر بی پرده بعضی واژه ها بی ادبی محسوب می شود و شناخت مصداق چنین واژه هایی همان عُرف جامعه است . واژه هایی که ممکن ا

عشق با کیفیت ، تاریخ تولید دارد اما تاریخ انقضاء ندارد .

فلاسفه در بحث نیازمندی بشر به معلمین الهی مثال جالبی را ذکر کرده اند که اگر شخصی شما را به مهمانی دعوت کند و آدرس منزلش را ندهد – البته فرض اینکه فراموش کند ، مقصود نیست - ، نقض غرض کرده و انسان حکیم و عاقلی نیست . و از اینجا پُل می زنند به اینکه ما عبث آفریده نشده ایم و برای یافتن راه تکامل نیازمند هدایت الهی هستیم و این هدایت از باب پیام آوران صورت می پذیرد . آنچه از این مثال در بحث فعلی ما کارآمد است ، این نکته مهم می باشد که اگر در وجود بشر نیازی باشد – مثلاٌ نیاز به مایعات – و خداوند آن را فراهم نکرده باشد یا به تعبیری برای رفع آن نیاز تدبیری نیندیشیده باشد – مثلاٌ مایعات وجود نداشته باشند - ، پس حکیم نیست – مثل فردی که ما را به مهمانی دعوت کند ولی آدرس ندهد - . یکی از ویژگی های آدمی – که در گذشته پیرامون آن نوشتیم – ممکن الخطاء بودن است . ما در اندیشه و گفتار و کردار عصمت نداریم . و این مسئله در هیچ دین و مکتب فلسفی انکار نشده است – جز قرائتی از دین اسلام که به عصمت افراد خاصی قائل هستند و این عصمت را محصور در همان تعداد مشخص می دانند - . با این حساب ما خطا می کنیم یا هر لحظه امک

به یاد مردهایی اُفتادم که تا به آن روز با آنها همبستر شده بودم . به یاد بوهایشان ، نفس هایشان ، دستان پینه بسته شان ، فریاد هایشان . تا به امروز شاهد چیزهای عجیبی شده بودم ؛ مردهایی از خانواده اصیل و نجیب که در تخت به هیولا تبدیل می شدند و مردهایی که هیبتی مثل هیولا داشتند اما در باطن نرم و مهربان بودند . قدیم ترها یک مشتری داشتم که از اراذل بود . عادت داشت که به صورتم تُف بکند و هر بار بگوید : کثافت ، پست . اما حالا یک درویش در مقابلم نشسته بود و میگفت : من مثل چشمه هایی که از دل کوهساران می جوشد ، پاک هستم . + ملت عشق ، بخش گل کویر ، الیف شافاک .

آیا برای شخصی که اعداد و ضرب و تقسیم و دیگر قواعد ریاضی را نپذیرفته و در همه آنها تشکیک کرده و اشکال وارد می کند ، دو ضرب در دو نتیجه می دهد چهار را می توانیم ، حل کنیم ؟ بدون شک مسئله ساده دو ضرب در دو می شود چهار ، بر پایه قواعدی است ، که عدم پذیرش آنها حل مسئله را غیر ممکن می کند . شخصی که عدد و ضرب را نپذیرفته و حتی در آن تشکیک می کند ، نتیجه ما از مسئله را هم نمی پذیرد - و توقع اینکه باید بپذیرد هم معقول نیست - . نکته دیگر اینکه جر و بحث کردن با چنین فردی در مسئله منطقی نیست . بلکه باید ابتدا اشکالات او در مبانی رفع شود ، و بعد از آن در حل مسئله با او مباحثه کنیم . همین شرایط در مباحث دینی هم وجود دارد . مباحثه با شخصی که خدا را قبول ندارد ، در موضوع " حقوق زن در اسلام " یا " ارتداد " یا " امامت " امر معقولی نیست . پذیرش بسیاری از این فروع متوقف بر پذیرش اُصولی است که آن فرد نپذیرفته و در آنها تشکیک هم می کند . پس داستان شخصی که با خداناباوران در موضوعات فرعی مذکور و امثال آنها مباحثه می کند ، مثل شخصی است که در مسئله ریاضی با افرادی که مبانی ریاضی را نپذیرفته اند ، بحث کند .

تا الآن به این فکر کرده اید ، که چرا ما معتقد به وجود خدا هستیم ؟ ! شاید این خدای ما مثل همان لولوی ایام طفولیت بافته ذهن نسل های گذشته باشد . شاید شخصی مثل کریستیان آندرسن که داستان خیالی پری دریایی را نوشت ، داستان خدا را با خیال پردازی بافته و حکایت کرده باشد و دیگران هم آن را واقعیت پنداشته و برای ما نقل کرده اند . شاید حکایت ما و خدا حکایت پادشاه و لباس سحر آمیز باشد . از بس گفته اند : هر کس به وجود خدا معتقد نباشد ، نجس است و به عذاب های وحشتناک گرفتار می شود ، که ما ترجیح داده ایم ، خداباور باشیم تا فرد ناپاکی که به عذاب های جاویدان دُچار شود . و به این فکر نکرده ایم ، که شاید خدایی نباشد و عذاب و نجس بودن هم کشک باشد . شاید زیگموند فروید - روان پزشک مشهور - راست گفته باشد و خدا مخلوق انسان است ، نه خالق او . و انسان های اولیه برای فرار از ترس و دلهره در برابر عوامل طبیعی مانند سیل ، طوفان ، زلزله ، بیماری و مرگ ، رفته رفته به موجوداتی صاحب قدرت و شعور و مسلط بر طبیعت قائل شدند تا بتوانند از طریق خواهش ، قربانی ، عبادت ، دعا و کارهایی از این قبیل ، مهر و محبت آن موجودات را برانگ

یکی از اساتید فلسفه ما می فرمودند : در گذشته ایمانم در مشتم بود و محکم آن را می فشردم ، که از دست نرود ، اما اکنون که از دست رفته ، دستم گشوده شده و سال های متمادی است ، که در طلب آن هستم . این طلب دائم از آن حراست آغشته به ترس زیباتر است . دست از طلب ندارم تا کام من بر آید ، حکایت همین طلب دائم است ، که اُمیدوارم به ما هم عنایت بشه . در ادامه بحث گذشته باید اضافه کنم که شخصیت بزرگی مثل مرحوم فاضل مقداد که در علوم عقلی و نقلی تبحر خاصی داشته ، فردی که اعتقادات کورکورانه داره رو مستحق عذاب میدونه . به تعبیر دیگه ، از نظر ایشون ، اگه شما اعتقادتون به خدا بدون دلیل باشه ، صد سال دیگه که از دنیا رفتید ، به جای حوری و غلمان و شراب طهور و لحم طیر وارد آتش سوزان جهنم میشید . ببینید چی گفته – اصن مو به تن آدم سیخ میشه - : ( نفی عنهم الایمان مع کونهم مقربن بالالهیة و الرسالة لعدم کون ذلک بالنظر و الاستدلال ، و حیث أن الثواب مشروط بالایمان ، کان الجاهل بهذه المعارف مستحقاً للعقاب الدائم / . . . و ایمان را از ایشان نفی کرد در حالی که به خداوندی خدا و رسالت پیامبر اقرار کرده بودند زیرا اسلام ایش

چندین هزار جنازه به گورستان بَرَند ، و یکی از ایشان به شک نرسیده بود . ( نامه های عین القضاة ، نامه هفتاد و دوم ) تصدیق هم دو قِسم میشه : تصدیق ضروری ، مثل : خورشید گرم است . تصدیق نظری ، مثل : صانع ، موجود است . در تصدیق ضروری نیازمند به فکر و دلیل نیستیم ، ولی در تصدیق نظری نیاز به فکر و دلیل داریم . اگه به مثال های تصور ضروری و نظری در پُست گذشته دقت کرده باشید ، اینجا با مشکل دشوار فهمی و بد فهمی مواجه نمیشید . حالا ربط اینا به اعتقاد با دلیل و بدون دلیل ، چیه ؟ وقتی خدا باوران میگن : خدا ، وجود دارد . گزاره اونا تصدیقی میشه ، چون حُکم صادر کردند . حالا ، آیا این گزاره تصدیقی میشه ضروری یا نظری ؟ ضروری نمیشه ، میدونید چرا ؟ اجازه بدید ، مرحوم فاضل مقداد بهتون پاسخ بده – منم بشینم یه گوشه گوش کنم - : اولا ، ( لان المعلوم ضرورة هوالذی لا یختلف فیه العقلاء / معلوم ضروری آن چیزی است که عقلاء در آن اختلاف نداشته باشند ؛ باب حادی عشر ، ص 17 ) فهمیدید چی شد ؟ مثلاٌ هیچ آدم عاقلی نمیگه خورشید روشنگر نیست ، اما آدمای عاقل زیادی گفتند خدا نیست . همین ثابت میکنه که گزاره خدا وجود دارد ، تصد

اگه این جماعت خداناباور نبودند ، دلیلی واسه خندیدن نداشتم ! طرف سواد فلسفیش زیر صفره ، به دوستان ما گفته : ابن سینا رو زنده کنید ، بیارید با من مناظره کنه - یه جورایی همون ادعای هیچ کس حریف من نمیشه ! - ما که - خاک پای ابن سینا هم نیستیم - رفتیم . نمیدونست از کدوم طرف فرار کنه :)